Montage2
schlotter
Brennholz-OsterNeu

Jedes Jahr su korz fia Kermes,
hollen se mich aus dem Wald.

Ech sehn se schu von weidem komme
met em Wache on em Trakdor defia.

Die Säch on die Ax han se och do´bei.

Dann gugge se mich an, von onne bes owe.

"Denn holle ma", sät der ein. "jo", sät der anna,
"Der es scheen strack, der is god".

Dan setzen se die Modorsäch an.

Au ! Au ! bad dät datt wieh!

Eh ech mich emseh han, leije ech schun em.

Et hat god jange, ech han mia nix jebroch.

Owa mein janze Äst bes of die spetz schneiden se af
et as kaum zom aushalle.

Dann hewen se mich met alle Mann huh
on lejen mich of de Wache.

Bes ennet Dorf weren ech jefahre.

Dat hat god jedon, ower dat schlemmste kimmt noch,
met lange Messere zejen se mia die Haut af.

Dat es die längst Quälerei,
on schäme den ech mich och noch,
weil ech jetzt janz nackich sehn.

Domet ech bessa aussehn, han se mia noch paar fähnscha
endie Spetz jemacht on su weren ech och
en dat Loch jestalt.

Jetzt stin ech widda Kerzegrad.

Dann kleddert noch ähne met su kromme Eise met spetze
an mia huh.

On hängt leer jeblosene Eia, dat ausseht bi en Kron an mich of.

Owe drof setzt och noch en schwatze Kater,
wat der soll es mia ä Rätsel.

Am lervsde däd ech mich schiddele dann däd alles ronna falle.

Die Musik spillt on die Leut klatsche.

Fia mich es dat wi en Beerdigung.

Herman Würsch